Hemen zaude

Bizitza itsasontzian

Organizazioa

Itsasontzia eguneko 24 ordutan zainduta egon zedin 4 orduroko txanda sistema bat zegoen. Marinelek, itsasmutilek eta ofizialek oso ondo ezagutzen zuten eta guztiz errespetatzen zen.

Itsasmutil batek orduari buruz abixuak ematen zituen. Ordu erdiro, ampolletarekin neurtuta, itsasontziko pertsona guztiei ze ordu zen abixatzen zien. Momentu batzuetan neurketa hau desdoitu egiten zen. Doitzeko eguardirarte itxaroten zen eta ordua eguzkiarekin frogatzen zen. 12tan iparra seinalatzen zuen iparrorratzak. Horrela anpolleta doitzen zuten eta ordua nahiko zehatz ezagutzen zuten.

Ordua ematen zuen itsasmutilak, eguneko orduaren arabera, abixua kantu bateaz laguntzen zuen. Goizeko hiruretatik goardia egiten zuen itsasmutillak, anpolletari bira ematean ondoreangoa abesten zuen.

Bendita sea la luz y la santa Veracruz,
Y el señor de la verdad y la Santa Trinidad.
Bendita sea el alma, y el Señor nos la manda,
Bendito sea el día el Señor que nos lo envía.

Eguna hastean, itsasoko jarduera hasten zen. Goardiako txanda bakoitzak bere txanda errespetatzen zuen. Goardia bukatzen zuen ontzizainak norabidea adierazten zion kapitainari eta honek ontzizain berriari esaten zion. Bai popan eta bai proan zaindari bat zegoen. Goardia bukatzen zuten marinelek abiadura eta zeharkatutako distantzia idazten zuten egunkarian.

Egunerokotasuna

Itsasgizonak iratzarten zirenean, lehenengo egiten zutena arropa lixatzea zen. Normalean egunean erabiltzen zuten arropa berdinarekin egiten zuten lo. Gero, itsasotik hartzen zuten urarekin garbitzen zuten aurpegia eta eskuak. Oso gutxitan biluzten eta garbitzen ziren. Marinelen garbitasuna ez zen garaiko garbitasunaren oso ezberdina, beraz, itsasontzian zegoen usaia imagina dezakegu. Oso gutxitan garbitzen ziren itsasoan. Garai horretan ez zegoen bañatzeko ohiturarik. Ura gorputzean sartzu eta gaixotu egiten zuela uste zuten.

Itsasontzi barruan, airea garbitzen zen eskotilak irekiz. Denbora txarra egiten bazuen, eskotilak itxita egon behar ziren. Gainera, animaliak bazituzten, itsasgizonekin bizi behar zuten.

Eguneko jarduera nagusia itsasontzia zaintzea zen ze hau, itsasgizon guztien etxea zen. Beti zegoen zerbait egiteko. JardueraLas tareas más habituales eran la limpieza de las cubiertas, reparar e izar las velas, mantener las jarcias (cuerdas), reponer las que estaban estropeadas, revisar los aparejos, hacer pequeñas reparaciones en el barco…

Egunero begiratzen ziren haize ohialak. Horrela, egoera onean zeuden ala ez zekiten. Beste zereginetako bat bat ura itsasontzitik ateratzea zen, horretarako ponpa batzuk erabiltzen zituzten. Zeregin hauek arotzek eta itsasarotzek egiten zuten.

Janaria

Marinelen ekipajea oso txikia zen. Bakoitzak bere gauzak kutxa batean gordetzen zituen eta batzuta, kutxa hauek beste lankide batzuekin banatu behar zuten.

Garai honetan ez zeukaten, bereizten zituzten jantzi komunik. Normalean, erabiltzen zuten arropa lanaz egina zegoen.

Janariari dagokionez, uste da egunean janaldi bat bakarrik egiten zutela, eguardian. Ez zegoen janaria prestatzeko pertsona berezirik, zeregin hau marinel zaharrenek egiten zuten itsasmutil batzuen laguntzarekin. Horretarako itsasontzian zeukaten edozein janari erabiltzen zuten. Lapiko haundi batzuetan sukaldatzen zen. Sutegia ikatz eta txingarrez estalitako lur base baten gainean jartze zen. Sua egitean kontu haundia eduki behar zuten ze sute bat eragin zezaketen itsasontzia hondatuz.

Horregatik, sua egin zitekeen leku bakarra zen. Horrek adierazten digu marinelek arropa bustita zeukatenean ez zeukatele lekurik arropa lehortzeko. Kapitainek eta ofizialek despentsa berezi bat zeukaten beraiendako.Horrela, marinelek zeukaten dietaren monotonia ekiditzen zuten. Beraien dieta aberatsagoa zen eta frutak, barazkiak, okela eta arraia jaten zuten.

Gaixotasuna

Gaixoak zaintzen zituen pertsona botikaria zen. Ukendu batzuk erabiltzen zituen gaixotasunen sintomak hobetzeko. Ezin gara ahaztu gezi, lantza eta harriez itsasontzian jasaten zuten zauri eta kolpeez. Batzuetan, zirujau bat zeukaten.
Durante las travesías había una serie de factores temidos por los navegantes. Nos referimos principalmente a los factores climatológicos.

Arrisku haundiak zeukaten, lurralde ezezagunetatik pasatzen bait ziren eta karta nautikorik ez zeukaten.

XVIko marinelendako beraien imaginazio edo ametsetan bakarrik existitzen ziren irlak zeuden. Adibidez Amazoniako irlak, Zazpi herrialdetako irlak , edo Samborondón. Irla hauek ez dira existitzen baina beraiendako egiazkoak ziren eta asko hitzegiten zuten irla hauei buruz.

Superstizioa eta erlijioa

Ezagutzen zuten lege fisiko eta naturalak ez zeukaten irletara iristearen beldurra zeukaten. Beldurrari, munstroz betetako itsaso ilunak ezagutzeko desioa ere bazeukaten. Leku batzuetan pertsonak beltzak, susko errekak eta itsasontziak erre zitzakeen itsaso beroak zeudela uste zuten.

Marinelak oso erlijiotsuak eta superstiziodunak ziren gauza ezezagunei zeukaten beldurragatik eta ezohizkoa zenari zeukaten fedeagatik. Promesa ugari egiten zituzten eta lehorreratzean promesa hauk betetzen zituzten, prozezioak eta diru laguntzak emanez.